Η βασιλεία, η θρησκεία και η δημοκρατία μέσα από τον Σαίξπηρ

“Προδότης!” Είσαι προδότης. Του βασιλιά. Άρα και του Κράτους! Άρα και της πατρίδας. “Με το δικαίωμα που έχω από τον Νόμο σε καταδικάζω σε εξορία.” Ποιος φτιάχνει τον Νόμο; Ο νομοθέτης. Για ποιον δουλεύει; Για το Κράτος. Άρα για τον βασιλιά. Και αν έχουμε Δημοκρατία; Τότε τους Νόμους θεσπίζει η δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή. Αυτοί δηλαδή που γαλουγήθηκαν μέσα στα μορφώματα που λέγονται πολιτικά κόμματα, των οποίων τα περασμένα μέλη “ανατράφηκαν” πολιτικά μέσα στις αυλές των κολάκων της βασιλευομένης δημοκρατίας. Ο “εθνάρχης” Κ. Καραμανλής γα παράδειγμα. Αυλικός της Φρειδερίκης. Αυτής που πούλαγε τα ελληνόπουλα στο εξωτερικό για να τα σώσει...; Τα σημερινά μέλη των κομμάτων ξέρουν πολύ καλά πώς να κατοχυρώνουν τις θέσεις ώστε να διαμορφώσουν εκείνοι το Σύνταγμα και τους Νόμους που θα εφαρμοστούν επί των μη εκλεγμένων στη Βουλή πολιτών. “Επί των ημερών μου” λέει συχνά ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο συνταγματολόγος που έφτιαξε τον Νόμο “περί ευθύνης υπουργών”. Και άλλους πολλούς...  Και όχι μόνο αυτός.... “Εγώ ο Βασιλιάς Ριχάρδος”. Σε διατάζω. Συγνώμη, εφαρμόζω τον Νόμο. Σε σένα. Όχι σε μένα. Τα δικά μου τα εγκλήματα παραγράφονται. Ή αναβάλλεται η δίκη. Ή δηλώνει κώλυμα ο δικαστής. Και μετά παραγράφονται. Από τα Μ.Μ.Ε μετά διαδίδω πως αθωώθηκα.

 

Γίνεται η επανάσταση στην Ιρλανδία για την ανεξαρτησία της “επί των ημερών” του Σαίξπηρ. “Πάω να ξεκάνω αυτούς τους αχτένιστους χωριάτες στην Ιρλανδία” λέει ο Ριχάρδος. Το κολάρο του δεν τον αφήνει να δει ποτέ προς τα κάτω. Έχουμε άραγε σκεφτεί ποτέ γιατί σχεδιάστηκαν έτσι τότε τα αριστοκρατικά και βασιλικά κολάρα; Γυρίζει και δεν έχει υπηκόους. Υπάρχει βασιλιάς χωρίς υπηκόους; Αν τον φτύνουν στο δρόμο που περνάει, αυτόν, τους συμβούλους του, τη φρουρά του, είναι ακόμη βασιλιάς ; Υπάρχει βουλευτής χωρίς ψηφοφόρους; “Παρέδωσε το στέμμα με τη θέλησή σου για να μην πνίξω τη χώρα στο αίμα” του λέει ο ξάδελφός του. Και παραδόθηκε ο Ριχάρδος. Οι σημερινοί “Ριχάρδοι” ούτε αυτό δεν θα έκαναν. Θα έπνιγαν τη χώρα στο αίμα αρκεί να μείνουν στην εξουσία. Το δικό τους κόμμα να μείνει και όχι το άλλο. Δεξιοί, αριστεροί, πασόκοι, συμβατικοί και αντισυμβατικοί. Και αν ο μισός πληθυσμός δεν ψηφίσει, δεν πειράζει. Θα κυβερνήσουν όλοι μαζί με το 25% του 50%.

 

“Ο βασιλιάς είναι απόγονος του Ήλιου”. Όπως κάποτε ο θεός Διόνυσος. “Ο Θεός να ευλογεί τον Βασιλιά!” “God Bless America!” “Εγώ ο Βασιλιάς Ριχάρδος”. Εγώ.... Εγώ... Και ήρθε ο Φρόϋντ μετά και είπε ότι το Εγώ του καθενός έχει αυταξία. Και καλά τα είπε. Μόνο που δεν ξέρομε να ισορροπήσουμε το Εγώ με το Εμείς. Και δημοκρατία είναι αυτό. Το Εμείς δεν χωρίζεται σε κόμματα. Ούτε εκπροσωπείται από όχλο που καθοδηγείται συνειδητά και υποσυνείδητα από προπαγάνδα. Κάποιοι επαναστάτες  λένε στον όχλο “έλα να κυβερνήσεις αμεσοδημοκρατικά.” Έλα να ψηφίσεις στη συνέλευση ναι ή όχι. Όπως οι βουλευτές απλά θα είσαι εσύ. Η δημοκρατία αντιπροσωπεύεται από πολίτες. Αυτό δηλαδή που δεν είμαστε ακόμη. Είμαστε ψηφοφόροι. Είμαστε υπήκοοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά δεν είμαστε πολίτες.

 

Το πιο αφαιρετικό ανέβασμα του Βασιλιά Ριχάρδου Β’ που θα μπορούσαμε να έχουμε δει ήταν αυτό στο Θέατρο Ροές. Σκηνοθεσία που σε κάθε λέξη και κίνηση έβγαζε ακριβώς την ουσία του σαιξπηρικού έργου. Η στάση του σώματος του Άρη Σερβετάλη θύμιζε με βάση τους συνήθεις κοινωνικούς όρους κάτι ανάμεσα σε τρελό που νομίζει ότι είναι βασιλιάς και άνθρωπο με αναπηρία. Δεν έβγαζε όμως αυτό. Έβγαζε την απομυθοποίηση του βασιλιά. Κατ’ επέκταση και του ανθρώπου ίσως. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί έναν άνθρωπο με αναπηρία στην εξουσία; Στερεοτυπικά όχι, ο Σύριζα όμως μπόρεσε. Τα μέλη του που πιάσανε τις υπουργικές καρέκλες νομίζουν ότι άλλαξαν τον κόσμο επειδή κυβερνούν εκείνοι και όχι οι άλλοι, χωρίς αναπηρία. Δεν πειράζει που γυρνούν την πλάτη και σφυρίζουν αδιάφορα για τους συνανθρώπους τους με ανάλογα προβλήματα. Δεν πειράζει που τους αντιμετωπίζουν το ίδιο γραφειοκρατικά. Αρκεί που πιάσανε αυτοί την καρέκλα και όχι οι “άλλοι”. Ο ναρκισσισμός και η υποκρισία είναι παντού. Δεν έχει διακρίσεις.

 

Τι να πούμε για τον Άρη Σερβετάλη.... Ένα παιδί που ξεκίνησε από έναν εκκεντρικό κωμικό ρόλο σε  επιτυχημένο τηλεοπτικό σίριαλ ξεπεσμένου σήμερα καναλιού (έπεσε και εκείνου η παντοδυναμία)  και που καθηλώνει σήμερα το θεατρικό κοινό ενσαρκώνοντας κλασικούς ρόλους με  μ ο ν α δ ι κ ό  τρόπο. Με τρόπο που μόνο σε εκείνον μπορεί να σκηνοθετηθεί έτσι. Απλώς ευχόμαστε ολόψυχα καλή συνέχεια στο δρόμο που ο ίδιος μοναδικά έστρωσε. Καλή συνέχεια Άρη Σερβετάλη!

 

Vulva: Το περιοδικό σε ΜΙΑ σελίδα. Η σύγχρονη ελληνική δημιουργία

σε μόδα, φωτογραφία, θέατρο, μουσική, αρθρογραφία, ρεπορτάζ δρόμου.

....................................................................................................................................................................................

Vulva: The magazine in ONE page. Contemporary hellenic creation

in fashion, photography, theatre, music, design, articles, street reportage.